 Wystawa obrazów Romualda Reguły
luty -maj 2012
Prace ze zbiorów rodziny artysty można kupować.
Romuald Reguła szkoły podstawową i średnią ukończył w Nowy Sączu. Studiował filozofię i historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie malarstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, pod kierunkiem: Leona Wyczółkowskiego, Teodora Axentowicza i Wojciecha Weissa. Dyplom ukończenia ASP otrzymał w 1921 r. Jeszcze w okresie studiów na Akademii, w 1919 r., rozpoczął pracę jako nauczyciel rysunku i historii sztuki w sądeckich szkołach, którą kontynuował do okupacji. W 1947 r. przeniósł się z rodziną do Krakowa, gdzie w tamtejszych szkołach średnich i wyższych na nowo podjął pracę pedagogiczną. Zmarł 10 lutego 1981 r.
Romuald Reguła uprawiał malarstwo sztalugowe i ścienne. Malował portrety, martwe natury, pejzaże. Obrazy pochodzące z wcześniejszego okresu twórczości artysty cechuje realizm, swobodne pociągnięcia pędzla i widoczna faktura farby. Pod koniec lat 30. XX w. w malarstwie Reguły następuje stopniowa ewaluacja w stronę postimpresjonizmu, na którego gruncie, w latach późniejszych artysta wypracuje swój indywidualny styl, charakteryzujący się uproszczonymi formami i grubą, chropowatą, dekoracyjną fakturą farby.
 Płaskorzeźba Wita Stwosza "Modlitwa w Ogrojcu" z kościoła pw. Wszystkich Świętych w Ptaszkowej
wtorek, środa, czwartek: 10.00 - 15.00
piątek: 10.00 - 17.30
sobota, niedziela: 9.00 - 14.30
Przedstawia modlącego się w Ogrojcu Chrystusa, któremu towarzyszą dwaj śpiący apostołowie, śś. Piotr i Jan. Umieszczona w niszy na zewnętrznej ścianie prezbiterium, na tle dopełniającego ją tematycznie malowidła wykonanego przez J. Dutkiewicza w 1932 r., została pokryta w latach 30. XX w. grubą warstwą zniekształcającego gruntu, a ostatnio nieprofesjonalną polichromią. Już pierwsze odkrywki potwierdziły znakomity warsztat dzieła, zaliczanego dotychczas do kręgu tzw. sztuki postwoszowskiej i pozwoliły na wysunięcie hipotezy przypisującej ptaszkowski Ogrojec własnoręcznemu wykonawstwu Stwosza. Płaskorzeźba wykazuje warsztatową, formalną zgodność ze snycerskimi dziełami mistrza Wita. Dostrzeżone zbieżności kompozycyjne i stylistyczne z norymberskim kamiennym Ogrojcem stwoszowskim, stanowiącym część epitafium Pawła Volckamera z 1499 r., uściśliły datowanie reliefu z Ptaszkowej na lata 90. XV w. przed wyjazdem Stwosza do Norymbergi.
Odkrycie i zestawienie Getsemani ptaszkowskiego z osobą Wita Stwosza oraz jego norymberskim okresem twórczości pozwoliły zainicjować naukową dyskusję oraz wytyczyć nowe kierunki poszukiwań badawczych, zarówno w odniesieniu do ostatnich lat pobytu rzeźbiarza w Krakowie, jak i pierwszych po powrocie do Norymbergi. Usunięcie z płaskorzeźby późniejszych przemalowań ujawniło niewielkie pozostałości pierwotnej polichromii, a także silne zniszczoną strukturę drewna, jego wyłamania odkształcenia oraz przebarwienia. Działania konserwatorskie skoncentrowały się na zabiegach wzmacniających drewno reliefu, jego uzupełnieniach i scaleniu kolorystycznym. W trakcie prac konserwatorskich komisja zadecydowała o zakresie możliwych rekonstrukcji. Objęła ona pasma włosów i wgnieciony nos Chrystusa, końcówki palców dłoni apostołów, brzegi tkanin, jelec tasaka, ubytki tła w dolnych partiach, a także palce stóp św. Piotra i św. Jana. Pozostawiono bez ingerencji miejsca wyłamań drewna, biegnące wokół postaci Zbawiciela i apostołów. Ubytki formy rzeźbiarskiej pozwalają domyślać się istnienia, niezachowanych obecnie, pozostałych elementów sceny, występujących zwykle w przedstawieniach Ogrojca: postaci św. Jakuba, wyłaniającego się zza ramienia św. Piotra, anioła, do którego zwraca się przerażony Chrystus i Judasza zmierzającego z grupą siepaczy do Ogrodu Oliwnego. (Magdalena Stawowiak) | 
Wystawa "Czas konfliktów. Rzeczpospolita i Moskwa na przełomie XVI/XVII wieku". 
